پس از شایعه های فراوان درباره بازی گل شیفته فراهانی در فیلمی از ریدلی اسکات، در حالی که وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی هنوز موضعی رسمی اعلام نکرده است، خبرگزاری دولتی ایران خبر ممنوع الخروج شدن گل شیفته فراهانی را به طور رسمی اعلام کرده است.در این خبر ضمن اشاره به بازی گل شیفته فراهانی در فیلم "مجموعه دروغ ها" در کنار بازیگرانی چون لئوناردو دی کاپریو و راسل کرو، به پیشنهاد جدید در هالیوود به گل شیفته برای بازی اشاره شده است.خبر فراخوانده شدن گل شیفته فراهانی همراه چند تن دیگر از هنرمندان نخستین بار در خبرگزاری ایلنا بدون ذکر نام درج شد و سپس رادیو گفت و گو در بخش "بدون خط خوردگی" این خبر را کامل تر کرد و اعلام کرد که گل شیفته فراهانی به خاطر بازی در فیلمی هالیوودی و لیلا حاتمی به خاطر حضور بدون حجاب در جشنواره ای خارجی احضار شده اند و به آنان تذکر داده شده است.این دو خبر کوتاه سرنخی شد تا در حالی که گل شیفته فراهانی حاضر به گفتگو در این باره نبود، روزنامه نگاران ایرانی به جست و جوی نام گل شیفته فراهانی در سایت های سینمایی بگردند و اطلاعاتی از فیلمی که او در آن بازی کرده است، کسب و در مطبوعات ایران منتشر کردند

عزت‌الله انتظامی، پرویز پرستویی و کیومرث پوراحمد سه سینماگر برجستهایرانی پس از این که ۲۰۰ روزنامه نگار از فعالیت انسانی آنان برای نجاتجان یک نوجوان محکوم به اعدام حمایت کردند، به دادسرای امور جنایی احضار شدند.پس از این که بهنود شجاعی نوجوانی که در حین یک دعوا نوجوان هم سن دیگرش را به قتل رساند، محکوم به اعدام شد، تلاش هایی برای نجات جان وی آغاز شد، اما خانواده مقتول تقاضای قصاص داشتند تا این که هنرمندان وارد میدان شدند.پس از این که هنرمندان پس از دیدارهای مختلف با خانواده مقتول، نتوانستند رضایت آنان را جلب کنند، عزت الله انتظامی با چند تن از سینماگران در دیداری چند ساعته با خانواده مقتول رضایت آنان را برای پرداخت دیه ای سنگین به جای قصاص جلب کرد، اما خانواده محکوم به اعدام توان پرداخت چنین دیه ای را نداشتند.عزت الله انتظامی، پرویز پرستویی و کیومرث پوراحمد برای یاری دادن به این نوجوان محکوم به اعدام در یک فعالیت انسانی با افتتاح یک شماره حساب شروع به جمع آوری کمک های مردمی کردند. اوج فعالیت های این سه سینماگر برجسته همزمان با برگزاری کنسرت های شهرام ناظری در کاخ نیاوران بود.

هشتیمن سالگرد درگذشت احمد شاملو که قرار بود بر مزار آن شاعر در امامزاده طاهر کرج برگزار شود، با دخالت نیروی انتظامی رو به رو شد.بر اساس گزارش ها گروهی از نویسندگان و اعضای کانون نویسندگان که در میانشان اعضای تازه انتخاب شده هیات دبیران نیز حضور داشتند، با اتوبوس از تهران راهی کرج شدند تا در این مراسم شرکت کنند، اما آنان توسط نیروی انتظامی متوقف شدند. حوالی غروب دیروز اس ام اسی بین نویسندگان و روزنامه نگاران رد و بدل می شد که حاکی از بازداشت تعدادی از اعضای کانون دارد، اما خبرگزاری فارس گزارش داد که این افراد پس از مدتی سرگردانی به تهران باز گشته اند.این مراسم که قرار بود از سوی کانون نویسندگان ایران برگزار شود ، طبق گزارش ایرنا، خبرگزاری رسمی دولت ایران با حضور تعدادی از مردم برگزار و در آن بیاینه کانون نویسندگان درباره سالگرد احمد شاملو بین مردم پخش شد.

معاون وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی ایران گفت هیچ نهاد رسمی با عنوان "کانون نویسندگان" در کشور به ثبت نرسیده است.محسن پرویز معاون فرهنگی وزارت ارشاد در گفتگو با خبرگزاری رسمی ایران، ایرنا، اعلام کرد نهادی با عنوان "کانون نویسندگان" که از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مجوز دریافت کرده باشد وجود خارجی ندارد.آقای پرویز در توضیح درباره فعالیت کنونی تشکل کانون نویسندگان ایران گفت: "ممکن است [این افراد] همانند برخی افراد مختلف گرده م جمع شده اند و بیانیه سیاسی صادر می کنند و این فعالیت فرهنگی نیست."محسن پرویز برخورد با کانون نویسندگان، به عنوان "یک نهاد غیرقانونی" را وظیفه "دستگاه های ذی ربط" دانست و گفت: "جایی که فعالیت فرهنگی و مجوز ندارد، قانون باید با آن برخورد کند."

عصر شنبه، پانزدهم ارديبهشت، نخستين دوره اهدای جايزه ادبی "روزی روزگاری" با حضور جمع زيادی از اهل قلم و دوستداران فرهنگ و ادب در تالار بتهوون و تالار ناصری خانه هنرمندان تهران برگزار شد.در اين مراسم، که به طور کلی عنوان شد برگزارکننده آن بخش خصوصی است، از شميم بهار به عنوان نويسنده برگزيده داستان کوتاه در غياب او تقدير شد و آيدين آغداشلو به عنوان دوست و همکار قديمی شميم بهار درباره او سخن گفت.همچنين از عبدالله کوثری تق! دير به عمل آمد و رضا سيد حسينی درباره ترجمه "گفتگو در کاتدرال"، به عنوان اثر برجسته ترجمه شده توسط کوثری، سخن گفت.در آغاز اين مراسم مديا کاشيگر، دبير جايزه، سخن گفت و ويژگی مهم اين جايزه را اهدای لوح تقديربه نويسنده اثری برگزيده و اهدای تنديس جشنواره به ناشر اثری برگزيده اعلام کرد.

 اونانيسم / Unanimisme

شاعر و نويسنده معروف فرانسوي « ژول رومن » بنيانگذار اين مکتب به ياري « ژرژ شنوير» پايه و اساس آن را گذاشت.

اونانيميست ها عقيده دارند که :

در وجود هريک از ما دو نوع افکار و احساس ها است نخست افکار و احساس هايي است که ويژه خود ما است و ديگري افکار و احساس هايي است که اجتماع ما و گروه هاي بشري گرداگرد ما (مانند خانواده و همکاران و همکيشان و مردم کشور) به ما تلقين کرده اند.

مکاتب گذشته مي گفتند که فرد براي نيل به آخرين درجه تکامل بايد شخصيت انفرادي خود را پرورش دهد و از دخالت ها و تأثيرهاي دنياي خارج پرهيز کند، اما اونانيميسم با الهام از آراء فلسفي اگوست کنت برعکس آن را بيان مي کند و اجتماع را منشاء تکامل و نبوغ و شگفتگي نيروهاي فردي مي داند.

مي توان گفت که آئين اين مکتب از عقايد تولستوي و منظومه هاي ويتمن و نظريه هاي جامعه شناساني چون دورکيم و از فلسفه ايده آليسم متأثر شده است.

آیا می دانید این عکس متعلق به چه کسی است؟

من ايراني ام

     چشم مخملي من
                               شكوه آينده
      امروز
                    اين عشق ماست ، عشق به مردم 
     بگذار
                       درفش سرخ!
      زيبايي ترا بستايم 
     

       من كور نيستم
                           بايد ترا بستايم مي دانم
     اما كجاست
                     جاي ديدن تو
     وقتي كه هم وطنم برده
     و خاك خوب ترا جراحي مي كنند
     بايد كه خاك من
                             از خون من
                                                   بنا گردد
     بناي آزادي
    بي مرگ و خون
    كي ميسر شد ؟
    پيكار مي كنم
                              مي ميرم
                                                    اين است عشق من
    مي داني
   من ايراني ام

                                                                                خسرو گلسرخی

سرخ تر ، سرخ تر از بابك باش

روح بابك در تو
در من هست
 مهراس از خون يارانت ، زرد مشو
پنجه در خون زن و بر چهره بكش
مثل بابك باش
نه
 سرخ تر ،‌ سرخ تر از بابك باش
 دشمن
 گرچه خون مي ريزد
ولي از جوشش خون مي ترسد
مثل خون باش
بجوش
شهر بايد يكسر
بابكستان بگردد
تا كه دشمن در خون غرق شود
وين خراب آباد
 از جغد شود پاك و
گلستان گردد

هفت سال بعد از آنکه محمد رضا شجريان پرآوازه ترين صدای موسيقی اصيل ايران به اعتراض از برگزاری کنسرت در داخل کشور خودداری می کند و کمتر در مجامع عمومی ظاهر می شود و مصاحبه می کند، روزنامه همشهری در مصاحبه ای راز قهر و گلايه وی را باز کرده است.

شجريان که از چهل سال پيش و به دنبال آموختن موسيقی در محضر استادان بزرگ موسيقی اصيل با نام مستعار سياوش در برنامه گلهای راديو به صدا درآمد در همه اين سالها با فعاليت گسترده خود موسيقی اصيل ايران را نمايندگی کرده است.

شجريان توضيح داده که از سال ۷۵ به بعد که كنسرتهايش به بهانه های مختلف تعطيل شد تصميم گرفت ديگر در ايران كنسرتی اجرا نكند، چون به اعتقاد او رفتاری كه با مردم تشنه و علاقمند اين برنامه ها می شود بسيار توهين آميز است...

وی به عليرضا پوراميد و ابوالحسن مختاباد که از سوی روزنامه هشمهری به باغ بزرگ او در شصت کيلومتری غرب تهران رفته بودند گفته است اخباری که درباره برگزاری کنسرتهای او در داخل کشور منتشر می شود درست نيست و برای بازار گرمی است.

شجريان توضيح داده که از سال ۷۵ به بعد که كنسرتهايش به بهانه های مختلف تعطيل شد تصميم گرفت ديگر در ايران كنسرتی اجرا نكند، چون به اعتقاد او رفتاری كه با مردم تشنه و علاقمند اين برنامه ها می شود بسيار توهين آميز است.

او برای نمونه اشاره کرده که در بيست و پنج سالی که از انقلاب می گذرد حتی يك سالن كنسرت كه برای موسيقی مناسب باشد در سرتاسر ايران با اين همه ثروتی كه دارد ساخته نشده و به کسی هم به فكر ساختن آن نيست.

اين استاد رشته آواز که نواهای او در سراسر جهان پخش است در سخن گلايه آميز خود حتی از کار در خانه موسيقی که خود از پايه گذارانش بود هم سرباز زده است و علتش را چنين می گويد:

"هرگز نمی گذارند خانه موسيقی مستقل عمل كند، هر كار كنيم باز وزارت ارشاد سرور ما خواهد بود، وانگهی در مملكتی كه برای كنسرت موسيقی كلاسيك و متين ايرانی اين همه آزار و اذيت روا می دارند خانه موسيقی چه معنايی می تواند داشته باشد؟ من نمی توانم اين همه خوشباور باشم".

محمد رضا شجريان در دوران پادشاهی و در اعتراض به پخش آنچه او موسيقی مبتذل و حرامزاده و بی بنيان می خواند همکاری خود را با راديو تلويزيون قطع کرد و تنها در روزهای انقلاب اين همکاری را با اشعار و ترانه های انقلابی از سرگرفت.

وی با وجود چنين سابقه ای برخورد با صدا و سيمای جمهوری اسلامی را در پيش گرفت و از هفت سال پيش پخش صدای خود را از راديو و تلويزيون ممنوع کرد.

 او علت ممنوع کردن پخش آثار خود از صداو سيما را بزرگتر از آن می بيند که به صدای خودش و به موسيقی محدود شود و معتقد است: "در دنيا نمی بينيد كه راديو تلويزيونهايشان دولتی باشند؛ همگی خصوصی و آزاد و منعكس كننده نظرات، انتقادات و ايرادات و گاه شكايات مردم از عملكرد سازمانهای دولتی و وزارتخانه ها و حتی شخص رئيس جمهورند ولی اينجا صددرصد دولتی و تابع است".

شجريان به گلايه می گويد راضی نيست که صدايش گاهگاه از صدا و سيما پخش می شود چرا که هميشه خواسته صدايش صدای سروشهای وجدان پاک مردم باشد اما...

"اما همان گونه که تا به حال ديده ايد در سوء استفاده از نامها و برنامه ها با تردستی برای اعتباردادن به برنامه هايشان و به كرسی نشاندن نظرات و باورهای خودشان، جسارت را از حد تصور گذرانده اند".

در گزارش بيشتری درباره علت قهرکردن خود می گويد اغلب بعد از گذراندن همه مراحل مجوز كنسرت از وزارت ارشاد و نيروی انتظامی و حراست و اماكن و غيره، بهانه ای می تراشند و كنسرت را تعطيل مي كنند: "يك دفعه نيروی انتظامی وارد عمل می شود كه دستور است و بايد زن و مرد جدا باشند و همان نظم نيمبند برگزاركنندگان را هم به هم می زنند".

در کلام استادی که سال پيش بيماری سختی را پشت سرگذاشت، رنجش هويداست وقتی به ياد می آورد: "در دو بار هم كه بار آخرش پنج شب كنسرت برای كمك به كودكان سرطانی بود و با گذراندن تمام مراحل مجوز گرفتن و آماده كردن سالن و چاپ پوستر و بليط و توزيع بليط، درست دو روز قبل ازبرنامه از اجرای آن جلوگيری كردند".

و سخن آخر او: "والا من از خودم و وجدان هنری ام خجالت می كشم که ديگر در مملكت خودم كنسرت نمی گذارم و آواز نمی خوانم؛ با تمام اشتياق و گلايه ای كه مردم از من دارند".

محمد رضا شجريان روز سيزدهم اکتبر به اتفاق حسين عليزاده، کيهان کلهر و پسرش همايون شجريان در کوئين اليزابت هال لندن کنسرتی اجرا خواهد کرد که لابد مانند همه سالهای گذشته نوار آن بلافاصله در ايران پخش می شود و مردم از آن درمی يابند که صدای آشنای آنان هنوز می خواند.

برندگان سال 2005 جايزه فرهنگی بنياد پرنس کلاوس، شاهزاده هلند که سالانه به منظور توسعه فرهنگ به هنرمندان، متفکران و بنيادهای فرهنگی اعطا می شود، اعلام شدند. ابراهيم نبوی، طنزپرداز ايرانی نيز از جمله اين برندگان است.

جايزه اصلی امسال به جاناتان شاپيرو (با نام مستعار زاپيرو)، کاريکاتوريست اهل آفريقای جنوبی تعلق يافت. سال گذشته اين جايزه به محمود درويش شاعر فلسطينی اهدا شد.

اين جايزه که برای نخستين بار در سال 1997 اعطاء شد، هر دوره بر موضوع مشخصی تمرکز می کند و از ميان دست اندرکاران و فعالان آن رشته که اهل کشورهای آفريقايی، آسيايی، آمريکای لاتين و منطقه کارائيب هستند، کسانی را برمی گزيند.

ابراهيم نبوی نويسنده و طنزپرداز ايرانی نيز در ميان اين برندگان است که جايزه ای به ارزش 25 هزار يورو به او اهدا خواهد شد.

اين بار سوم است که جايزه پرنس کلاوس به فرهنگ و ادبيات ايران اعطاء می شود. در سال 1998 رخشان بنی اعتماد کارگردان سينمای ايران بخاطر نگاه ويژه اش به زنان در آثار سينمايی اش اين جايزه را بدست آورده بود. اين جايزه همچنين در سال 2001 به بنياد "جهان کتاب" بخاطر نگاهی انتقادی به فرهنگ و ادبيات ايرانی اعطا شده است.

شايد او جزو معدود برندگان اين جايزه باشد که در کشور متبوع خود زندگی نمی کند. در ميان نوشته های طنز نبوی که در انتخاب او در ميان ده طنزپرداز برگزيده اين جايزه موثر بوده به دو مطلب از رشته طنزهايی که از او در سايت فارسی بی بی سی آمده، اشاره شده است.

نبوی تاکنون جوايز متعددی به خاطر نوشته هايش در زمينه طنز دريافت کرده از جمله سه سال پياپی به عنوان طنزنويس برگزيده مطبوعات ايران معرفی شد که سال آخر زمان اهدای جايزه اش بخاطر نوشته طنزآميزش در زندان بسر می برد. او همچنين در سال 1999 برای دفاع از آزادی بيان به جايزه هلمن -همت دست يافت.

ابراهيم نبوی در گفتگويی با بخش فارسی بی بی سی درباره علت انتخاب خود در ميان برندگان اين جايزه گفت: "نمی دانم چرا اين جايزه به من اهدا شد. احتمالا به اين دليل که من طنزنويس هستم، ولی مسئولان بنياد پرنس کلاوس گفتند که اين جايزه را بخاطر ارزش های انسانی در طنزهای من اهدا کرده اند."

گزیده ای از طنز ابراهیم نبوی که برایتان از سایت بی بی سی انتخاب کرده ایم:

"دوازده صندلی"

۱) صندلی های شورای نگهبان تعدادشان ثابت است و 12 صندلی بيشتر نيست، اما صندلی های مجمع تشخيص مصلحت بر اساس مصلحت کشور و وقايع ناگوار تعدادشان کم و زياد می شود.

۲) وقتی کسی روی صندلی شورای نگهبان می نشيند عمر سياسی اش شروع می شود و آنقدر روی آن می نشيند تا عمر طبيعی اش تمام شود، اما وقتی کسی عمر سياسی اش تمام شد، روی صندلی مجمع تشخيص مصلحت می نشيند.

۳) صندلی های شورای نگهبان مثل مبل راحتی است، وقتی کسی روی آن می نشيند ديگر دلش نمی خواهد از روی آن تکان بخورد، اما صندلی های مجمع تشخيص مصلحت مثل تخت بيمارستان است، وقتی کسی نمی تواند تکان بخورد روی آن می نشيند.

۴) صندلی های شورای نگهبان مثل ميز رزرو شده رستوران است، هم معلوم است چه کسی رويش می نشيند و هم هيچ کس ديگری حق نشستن روی آن را ندارد، اما صندلی مجمع تشخيص مصلحت مثل صندلی های مراسم عروسی است، هرکسی هرجا صندلی خالی ديد روی آن می نشيند و هر وقت کسی از جايش بلند شد، هرکس ديگری که از راه برسد، جای او می نشيند.

۵) صندلی های شورای نگهبان بزرگ است، به همين دليل هرکسی هر چقدر هم که کوچک باشد وقتی روی آن می نشيند به نظر می رسد که خيلی آدم بزرگی است، اما صندلی مجمع تشخيص مصلحت مثل صندلی های مدارس دبستان است، آدم وقتی روی آن می نشيند خود به خود به نظر کوچک می رسد.

۶) صندلی های شورای نگهبان مثل يک دست مبل استيل است که همه شان مثل هم هستند و آدم هايی که روی آن می نشينند هم مثل هم هستند، فقط بعضی از آنها که قديمی تر هستند بيشتر سروصدا می دهند و بيشتر هم روزهای جمعه سروصدا می دهند، اما صندلی های مجمع تشخيص مصلحت هرکدام يک شکل هستند و معمولا از آنها هيچ سروصدايی بلند نمی شود. هرکسی وارد مجمع تشخيص مصلحت می شود با خودش صندلی هم می آورد.

۷) وقتی کسی روی صندلی شورای نگهبان می نشيند ديگر مطمئن است که هيچ مشکلی برايش پيش نمی آيد، اما تازه بعد از اينکه برای کسی مشکلی پيش آمد، روی صندلی مجمع تشخيص مصلحت می نشيند.

"خاتمی و اين هشت نفر"

مصطفی معين و خاتمی

خاتمی مثل يک بنز شيک مشکی است که راننده اش با سرعت ۱۵۰ کيلومتر شروع به حرکت کرد، اما بعد از يک تصادف کوچک و رد شدن از يک چراغ قرمز ترسيد و با سرعت ۴۰ کيلومتر به راهش ادامه داد، در نتيجه همه ماشين ها از او جلو زدند.

معين شبيه يک موتور گازی پر سروصداست که با سرعت دارد می رود و چون می خواهد به بقيه ماشين ها که جلوتر از او هستند برسد، از هر چراغ قرمزی هم رد می شود. در ضمن بيست نفر دارند با مشارکت همديگر موتور گازی معين را هل می دهند و هر از گاهی يکی از آنها زخمی می شود.

محمود احمدی نژاد و خاتمی

خاتمی مثل يک شنيتسل مرغ است با سالاد، وقتی آنرا می خوری احساس می کنی غذای خوشمزه ای خورده ای، اما اگر هر فعاليتی بخواهی بکنی، بخصوص اگر دونده تندرويی باشی يا اهل رفتن به خيابان باشی و يا جوان باشی يا در گذشته گرسنگی و بيچارگی کشيده باشی، بلافاصله گرسنه ات می شود و دلت می خواهد شکمت را با هر چيزی که در خيابان می فروشند، بخصوص همبرگری شبيه مک دونالد آمريکايی پرکنی، البته بعد از خوردن آن غذای خوشمزه سليقه ات بالا می رود و ديگر آبگوشت نذری نمی توانی بخوری.

احمدی نژاد مثل آبگوشت نذری است که در يکی از خرابه های اطراف مصلی بوسيله هيات ايثارگران داده می شود. اول بايد توی صف بايستی، در صف تنه می خوری و پايت را له می کنند. بعد وسط صف کتک کاری می شود. بعد هم سر يک سفره بزرگ می نشينی و بوی جوراب را با تمام وجود احساس می کنی. آبگوشت پر از چربی است و نپخته است. وسط غذا دائم تنه می خوری و وقتی از آنجا بيرون آمدی تا چند روز دچار نفخ می شوی.

محسن مهرعليزاده و خاتمی

خاتمی مثل يک آدم خوش تيپ است که هر لباسی بپوشد به او می آيد، او با وجود اينکه عبا و عمامه دارد، وقتی حرف می زند همه فکر می کنند يک کت و شلوار شيک پوشيده و يک کراوات قشنگ زده است.

مهرعليزاده مثل يک کت و شلوار شيک است که کسی در آن به سر نمی برد.

ما هم دریافت این جایزه را به سید ابراهیم نبوی تیریک می گوییم.

اولين جشن خانه سينما پس از پايان دوره رياست جمهوری محمد خاتمی شنبه،۱۹ شهريور ۱۳۸۴ در تالار وحدت تهران، و با اولين حضور رسمی معاون جديد سينمايی، محمدرضا جعفری جلوه، در جمع سينماگران، برگزار شد.

عنايت ويژه در اين مراسم به فيلم خيلی دور خيلی نزديک رضا ميرکريمی، پيشاپيش قابل تصور بود.

اين فيلم در ۱۳ رشته نامزد دريافت جايزه از نهمين جشن سينمای ايران بود. پس از آن دوئل احمدرضا درويش در ۱۰ رشته و ما همه خوبيم بيژن ميرباقری در ۸ رشته نامزد دريافت جايزه بودند.

در نهايت خيلی دور خيلی نزديک همچون جشنواره بيست و سوم فجر با دريافت ۸ جايزه، ستاره جشن شد.

رضا ميرکريمی جوايز بهترين فيلم، بهترين کارگردانی و فيلم منتخب منتقدان و نويسندگان سينمايی را به خود اختصاص داد.

تنديس ويژه بهترين بازيگر نقش اول مرد(مسعود رايگان)، بهترين بازيگر نقش مکمل زن(الهام حميدی)، بهترين چهره پردازی(محمدرضا قمی) و بهترين کيفيت لابراتواری(شرکت فيلمساز) از ديگر دستاوردهای اين فيلم بود.

پس از اين فيلم، دوئل احمدرضا درويش، با دريافت ۴ تنديس، موفقترين اثر جشن بود؛ بهترين تدوين(مصطفی خرقه پوش)، بهترين طراحی صحنه و لباس(امير اثباتی)، بهترين صدابرداری(بهمن اردلان)، بهترين صداگذاری(مسعود بهنام و حميد نقيبی).

در پی اين دو، فيلم کافه ترانزيت کامبوزيا پرتوی، با دريافت تنديس بهترين بازيگر نقش اول زن(فرشته صدر عرفايی) و بهترين فيلمنامه(کامبوزيا پرتوی) قرار گرفت.

تنديس بهترين بازيگر نقش مکمل مرد به محسن قاضی مرادی برای فيلم ما همه خوبيم اهدا شد.

محمود کلاری جايزه بهترين فيلمبرداری را به خاطر فيلم ماهی‌ها عاشق می‌شوند دريافت کرد. و تنها دستاورد بيد مجنون مجيد مجيدی، از جشن سينمای ايران، دريافت تنديس بهترين موسيقی متن(احمد پژمان) بود.

از پس برقع ساخته مهرداد اسکويی به عنوان بهترين فيلم مستند شناخته شد، و کمی بالاتر ساخته مهدی جعفری، بهترين فيلم داستانی کوتاه. و سرانجام، چت ايرونی، اثر امير سحرخيز، تنديس بهترين انيميشن را دريافت کرد.

داوری آثار در اين جشن، به عهده آکادمی داوری، متشکل از ۱۷۰ نفر از دست اندرکاران سينمای ايران بود، که اين داوری از ميان ۵۱ فيلم سينمايی، ۲۱۱ فيلم کوتاه، ۱۶۶ مستند، و ۵ انيميشن صورت گرفت.

جشن محتاطانه

هشتمين جشن خانه سينما در شهريور ۸۳ ، موجب حملات و اعتراضات شديد از طرف برخی جناحهای تندرو ـ ظاهراً به‌بهانه بعضی امور ظاهری در ميان تماشاگران و اجزای جشن بود، که در ادامه به بازداشت رييس هیأت مديره وقت (ابوالحسن داودی) و برخی اعضای خانه سينما، و در پی آن استعفای جمعی هیأت مديره، تشکيل مديريت بحران و انتخاب هیأت مديره‌ای ديگر تنها پس از چند ماه(در آذر ۸۳) منجر شد.

اما نهمين جشن سينمای ايران پس از تجربه هشت دوره، توقع اهالی سينما را برآورده نمی کند. به نظر می رسد احتياط بيش از پيش، پس از جشن جنجال آفرين سال گذشته، رونق و خلاقيت جشن امسال را تحت تأثير قرار داده است.

به نظر می رسد خانه سينما در دوره هشت ساله اصلاحات نه تنها رهاورد چشمگيری در جهت اهداف طبيعی اين خانه نداشته است، بلکه با تداوم اختلافات درونی و انفعال اهالی سينما در دستيابی گروهی به حقوق خود، حتی گامی به عقب نيز نهاده است.

خانه سينما در مواجهه تکراری با ناراضيان

آنچه در سالهای گذشته، ضربه مهلکی به تشکل خانه سينما وارد کرده بود، تشتت و ناهماهنگی در اداره اين نهاد بود، که منجر به چندين استعفا و انحلال شد.

پس از آرامشی که با ورود سيد ضياء هاشمی، مدير عامل جديد اين تشکيلات، در خانه سينما حاکم شده بود، انتظار می رفت که جشن نهم نيز با هماهنگی و تعادل بيشتری انجام گيرد، ولی مسائل پيش آمده، آن را بيش از پيش متشتت و نامتعادل نشان داد.

در آغاز اختلافات قابل انتظاری در معرفی و حضور آثار در ميان آمد. سپس هنگام اعلام نامزدها، جای خالی برخی آثار و نام آوران اين عرصه بحث برانگيز شد.

در ادامه، تداوم ناهماهنگی ها، موجب تعبير "رفتار گزينشی" در مطالب رسانه ها شد. خبرگزاری ايرنا در اين مورد نوشت: "رفتارهای گزينشی و تلقی صرف در قالب روابط عمومی از رسانه ها، پيشتر کارنامه مديريت اصناف سينمايی را کدر کرده و تجربه مديران فعلی خانه سينما، شيوه ای نخ نما شده برای طرح مطالبات گروهی در قالب جشن سينما است."

سپس داوری ها و داوران موجب برانگيختن اعترضات فراوانی شد. از جمله، مجتبی راعی، کارگردان، اعتراض خود را چنين بيان کرد:"عملکرد برخی داوران جشن خانه سينما، باعث لطمه خوردن به اعتبار صنف سينماگران در ميان مردم شده است."

و در پی آن گروهی از فيلمبرداران صاحب نام و پيش کسوت سينمای ايران با اين واژگان اعتراض خود را بيان کردند: "به شدت معترضيم به اين داوريها و شأنی برای آن قائل نيستيم." و خواستار حذف بخش فيلمبرداری، از داوری شدند.

دست آخر، محمد مهدی عسگرپور، دبير نهمين جشن سينما، با پذيرفتن برخی خطاها گفت: "به معترضان اعلام کردم، به عنوان دبير، من هم مثل شما فکر می کنم و در اين بخش مشکلات زيادی می بينم."

هوشمند هنرکار
منتقد فيلم ذبه نقل از سایت بی بی سی

عکاسان خبری خبرگزاری های داخلی و خارجی نمايشگاه عکسی با محور شخص " سيد محمد خاتمی " و با عنوان " هشت سال با خاتمی " در تالار آبی مجموعه فرهنگی- تاريخی نياوران از هشتم تا يازدهم مرداد برگزار کردند.در اين نمايشگاه ۴۶ عکاس با صد عکس منتخب حضور داشتند. اين نمايشگاه را خبرگزاری های جمهوری اسلامی ( ايرنا)، دانشجويان ايران (ايسنا)، کار ايران (ايلنا)، فارس و مهر برگزار کردند.بيشتر عکاسان عکس هايی را که خاتمی می خندد برای نمايش برگزيده اند. به قول يکی از بازديد کنندگان "بس که خنده در اين مملکت نادر است و از آن نادرتر خنده سياستمداران."

در اين تصاوير می توان مردی را ديد که جدی است، از ته دل می خندد، در خلوت خود و خدايش می گريد، کودکان را دوست دارد و بر خلاف ديگر روحانيان دختر بچه ها را هم در آغوش می گيرد و می بوسد، اجازه می دهد تا پرستار زن نبضش را بگيرد و دختران به او نزديک شوند، مشفقانه به درددل دردمندان گوش می سپارد، هنرمندان را با دست زدن تشويق می کند، ابايی از عکس گرفتن در کنار زنان ندارد، با هوشياری همراه خود را می پايد و عکسی نمادين که نشان می دهد ديگرانی به خود اجازه می دهند تا با کشيدن لباسش او را از رفتن به سويی که می خواهد، بازدارند.

 عکس بالا برنده مسابقه تک عکس جايزه کاوه گلستان شد - عکس از حسن سربخشيان -

در دفترچه نمايشگاه برخی از بازديد کنندگان نظر خود را نوشته اند. اکثرا به مشخص نبودن تاريخ، مکان و موقعيت عکس ها اعتراض کرده اند.

به هر روی برای نخستين بار در تاريخ صد سال گذشته سياستمداری اين بخت را داشت که مردم آمدنش را گرامی داشتند و به رغم ناکامی در اجرای بسياری از برنامه هايش با عزت و احترام بدرقه اش کردند.برای دیدن عکسهای بیشتر می تولنید به لینک های زیر سر بزنید.

گزیده عکسهای نمایشگاه هشت سال با خاتمی (1) 

گزیده عکسهای نمایشگاه هشت سال با خاتمی (2)

گزیده عکسهای نمایشگاه هشت سال با خاتمی (3)

گزیده عکسهای نمایشگاه هشت سال با خاتمی (4)

_{موسیقی Rock تقریباهم زمان با اروپا و آمریکا در ایران نیز ظهور کرد. از اولین آهنگ های راک ایران میتوان به آهنگ های کورش یغمایی اشاره کرد. این آهنگ ها هم سبک با موسیقی Rock ده 70 و هم ردیف با گروه هایی چون Dire Straite ,Camel , Deep Perple و... هستند.دو آلبوم گل یخ و آرایش خورشید کورش یغمایی در این ده ساخته شده اند" در این آلبوم ها دو برادر کورش, کامران و کامبیز او را همراهی میکردند.}

_{اولین اولین کنسرت راک بعد ازانقلاب توسط کامیل یغمایی درسال 1373 در هتل هایت چالوس با همراهی آرش رادان شاهکاربینش پزوه وکسری سبک تکین اجرا شد سه سال بعد آلبوم کابوس کورش یغمایی اولین آلبوم راکی بود که به بازار عرضه شد.}

_{اما موسیقی راک امروز ایران را می توان به 3 دسته مهم تقسیم کرد یغمایی ها اوهامی ها و گروه های زیر زمینی. در گروه خانوادگی یغمایی ها کاوه یغمایی خواننده و نوازنده گیتار الکتریک کامیل یغمایی گیتار الکتریک نیلوفر فرزند شاد پیانو و کیبورد و ساتکین یغمایی همخوان است.}

 _{از آلبوم های این دسته می توان به مسافر کویرو مترسک به آهنگ سازی کاوه یغمایی وبر فراز ابر ها از کامیل یغمایی اشاره کرد که به زودی بعد از 12 سال انتظار به بازار خواهد آمد.}

_{آلبوم های شعر نفس گیر و سلطان نیز مرتبط با هین دسته اند. در آهنگ های این گروه بیشتر به جنبه های تکنیکی نوازندگی گیتار وصداهای الکترونیک توجه می شود و شعرخواننده در درجه ی دوم اهمیت قرار دارند گروه دوم گروهی است متشکل از :فرزام رحیمی هومن جاوید خواننده شهروز خواجه مولایی نوازنده ی درام و پرکاشن بابک آخوندی شاهرخ ایزدخواه و آرش سبحانی گیتار الکتریک بابک ریاحی پور دارا دارایی اردوان انزابی پورگیتار بیس شهرام شعر باف و رضا مقدس مکس ضبط یا آهنگ سازی آلبوم های آب وآتش رازشب زی بازی آزمون و خطا و آلبوم گروه میرا و اوهام را این دسته با کمی تغییر یا جابجایی منتشر کرده اند}

_{آهنگ های این دسته متمایل به موسیقی آلترنتیو است و معمولا ریتمی آرام دارد که گاه به ریتم های موسیقی رپ شبیه می شود.
گروه های زیر زمینی تعدادشان اصلا کم نیست امابه دلیل این که این که این گروه ها اصولا زیر زمینی هستند آلبومی ازآنها منتشر نشده است یا اگر هم بشود از این دسته خوارج می شوند اطلاع دقیقی از آنها وجود ندارد.}

 _{در واقع تقریبا تمام گروه هایی که اینک آزادانه کنسرت می دهند روزی زیرزمینی بوده اند. در بین این گروه ها گروه های به استعداد بسیاری وجود دارند که به دلیل نبود امکانات آثارشان با کیفیت پایین ارائه میشود.}

۲۴ بهمن ۸۳ - محمد رجایی بر گرفته از سایت www.guitar4all.com

جويس / Joyce - James

جيمز جويس در 1882 در دابلين ايرلند چشم به جهان گشود. در شش سالگي به مدرسه اي شبانه روزي خاص طبقه مرفه کاتوليک رفت. پس از سه سال، با از دست رفتن ثروت پدر، ناگزير آنجا را ترک گفت. جويس در مدرسه هاي مذهبي تربيت يافت و بسيار متعصب بار آمد و سرانجام به ضديت با مذهب کاتوليک پرداخت. با اين همه، مذهب وسوسه هميشگي ذهن او گرديد. جويس در دانشگاه دابلين به تحصيل زبان هاي جديد پرداخت اما به رغم حافظه خارق العاده و استعداد درخشانش در زبان شناسي، از آنجا که پيوسته غرق در ادبيات گذشته و حال جهان بود، به جايي نرسيد. در 1899، در هجدهمين سالگرد تولدش مقاله اي با عنوان «نمايشنامه جديد ايبين» در مجله فورت نايتلي ريويو انتشار داد که مورد تحسين نمايشنامه نويس کهنسال قرار گرفت. جويس پس از گرفتن درجه ليسانس، براي تحصيل در رشته پزشکي راهي پاريس شد. اما چيزي نگذشت که اين انديشه را رها کرد. در 1903، آن گونه که از رمان اوليس او برمي آيد، به هنگام مرگ مادرش به دابلين فرا خوانده شد. جويس در اين سال ها سرگرم نوشتن داستان هاي کوتاه دابليني ها بود. اين مجموعه داستان قرار بود در 1906 انتشار يابد اما چاپ آن تا 1916 به تعويق افتاد. جويس، به دنبال درگذشت مادرش، يک سالي را با انجام شغل هاي گوناگون در دابلين گذراند. در 1904 با دختري به نام نورا آشنا شد و در شانزده ژوئن همان سال در طول گردشي بيرون از شهر دلباخته او گرديد. اين آشنايي يکي از رويدادهاي اصلي رمان اوليس را تشکيل مي دهد.

جويس از آنجا که اعتقاد داشت زندگي در ايرلند رشد آزادانه روح و هنر او را تهديد مي کند به تبعيدي اختياري دست زد و به تريست رفت. در آنجا با بازرگاني با نام اتور اشميتس آشنا شد. اشميتس با تشويق جويس رمان هاي درخشاني نوشت که با نام مستعار ايتالو اسوو منتشر گرديد.

جيمز جويس از سال 1904 به کار نوشتن رماني به نام استفن ددالوس مشغول بود. او سپس از حجم اين رمان کاست و پس از تغييراتي آن را با عنوان تصوير هنرمند در جواني در 1916 در نيويورک منتشر کرد. نوآوري هاي جويس در زمينه سبک و شگرد که در داستان هاي کوتاه دابليني ها ناديده گرفته شده بود بار ديگر در اين رمان توسع يافت و جويس رفته رفته به عنوان نويسنده اي اصيل و بي باک شناخته شد. زودرسي جنسي؛ وحشت از شنيدن موعظه اي درباره دوزخ؛ توبه؛ انديشه پوشيدن جامه کشيشي؛ و سرانجام، از دست دادن ايمان با گيرايي در اين رمان آمده است. تصوير هنرمند در جواني که ده سالي نوشتن آن به درازا کشيد، درواقع، برخي از حادثه جويي هاي ذهني جويس را در دانشگاه دابلين باز مي نماياند. سراسر رمان تصوير هنرمند در جواني به شيوه رئاليسم نوشته شده. اين رئاليسم در رمان بعدي جويس، اوليس، ادامه مي يابد و در اواسط آن به اوج خود مي رسد و سپس متوقف مي ماند. جويس اوليس را، که يکي از دو اثر برجسته اوست، در 1916 پس از چاپ تصوير هنرمند در جواني آغاز کرد. اوليس از مارچ 1918 به بعد به تدريج در يکي از مجلات ادبي چاپ شد و سرانجام در 1922 در پاريس انتشار يافت؛ اما چاپ آن در بسياري کشورها و ازجمله آمريکا ممنوع اعلام گرديد. اين رمان بعدها در 1933 در آمريکا و در 1936 در انگليس اجازه انتشار يافت. جيمز جويس نام اين کتاب را از اوديسه، اثر بزرگ حماسي همر، شاعر يوناني، گرفته است. اوديسه که در سال 700 پيش از ميلاد سروده شده گزارش ماجراهاي زندگي اوديسيوس پس از سقوط شهر ترواست. جويس که شيفته اوديسه و، به ويژه قهرمان آن، اوديسسيوس، بود نام لاتين اين قهرمان، يعني اوليس را بر کتاب خود نهاد. رمان اوليس شرح تجربه هاي دو مرد، لئوپولد بلوم، يک تبليغات چي يهودي، و استفن ددالوس، مردي افسرده و شکست خورده است. ديدار کوتاه اين دو مرد رويداد با اهميت رمان است. هرچند بحث درباره اوليس پايان نيافته اما اين اثر به عنوان يکي از دستاوردهاي بزرگ ادب قرن بيستم شناخته شده است. جويس با انتشار رمان اوليس شهرتي جهاني کسب کرد. با اين همه، به خلاف دو هموطن ديگرش، شاو وييتس، جايزه نوبل براي ادبيات را به دست نياورد.

در 1917 در چشمان جويس افزايش يافت. پس از چندي دخترش، لوسيا، نيز به بيماري رواني دچار گرديد. او که از مدت ها يش ناراحتي دخترش را احساس کرده بود خود را از اين نظر سرزنش مي کرد. حال لوسيا همانند چشمانش روز به روز نگران کننده تر مي شد. جويس در همين دوران رمان عمده اش، بيداري خانواده فينيگان، را آغاز کرد. اين اثرگويي پاسخي به نگراني هاي او بود، پاسخي به دشواري هاي مالي، ضعف بينايي، و بيماري رواني دخترش که درعين حال، بيماري جامعه نيز بود. رمان بيداري خانواده فينيگان تلاشي براي نشان دادن تاريخ، تجربه و بستگي هاي شخصي و اجتماعي تمامي بشريت است که در آن، محدوديت هاي زبان و فضا و زمان و فرديت به ياري رويا، به کناري افکنده مي شود. هر جمله اين رمان بر اثري ادبي يا مشهور متکي است. مطالعه بيداري خانواده فينيگان کاري بسيار دشوار است اما هنگامي که دشواري هاي آن براي خواننده حل شد التذاذي که از خواندن آن احساس مي شود با مطالعه هيچ کتابي به دست نمي آيد. از سال 1939، يعني زمان چاپ و انتشار اين رمان تاکنون منتقدان مشغول بررسي آن بوده اند و، در اين مدت، تنها چند بخش و لايه آن روشن شده است و همين مقدار اندک عظمت جاه طلبي و تسلط شگفتي آور جويس را در زمينه منابع زبان نشان مي دهد. منتقدان مي گويند انتشار اين رمان يا گوياي آن است که استعداد بي نظير جويس به بيراهه کشيده شده يا او مرزهاي ادبيات و نيز مرزهاي آگاهي آدمي را وسعت بخشيده است.

جويس اسطوره نويس بزرگ دوران خويش است و تنها توماس مان از اين نظر با او برابري مي کند. اسطوره از يک نظر داستاني درباره خدايان يا قهرمانان باستاني و غيرتاريخي است، داستاني که ارزش آن هنوز پابرجاست. جويس در رمان تصوير هنرمند در جواني اسطوره ددالوس، معمار بناي هزارتوي کرت، را به کار مي گيرد که با اختراع بال گريخت و در ابتداي پرواز، فرزندش، ايکاروس، سقوط کرد و جان باخت. جويس براي نشان دادن موقعيت هنرمند نوگرا از اين داستان سود مي جويد؛ هنرمندي که بايد از هزارتوي خانواده، سياست و مذهب بگريزد. بدين ترتيب، از ديدگاه جهان عادي و روزمره، هنرمند سقوط مي کند اما از ديدگاه هنرمند اين سقوط واژگونه است، سقوطي از تاريکي به روشنايي است. البته هنرمند جوان، به خلاف ددالوس، ممکن است به پيروزي دست نيابد و با شکست و مرگ روبه رو شود؛ شکست و مرگي که به گونه اي مؤثر در رمان اوليس، به دنبال ستوني بود تا تنديس انسان خود را بر آن بنا کند و سرانجام آن را در تصوير اوديسيوس همر يافت؛ اوديسيوسي که در شهر تروا ديگر جنگجو نيست بلکه انساني است حادثه جو، شوهر، عاشق، مبتکر، گهگاه شتابزده و برخوردار از ده ها صفت ديگر که در انسان معاصر به آساني قابل تشخيص است. هر فصل اوليس بر حادثه اي از داستان همر متکي است. جويس بر آن است که بگويد جهان و سرشت آدمي تغييرناپذير است. جويس در اين رمان رئاليسم و سمبليسم را به ياري جريان خودآگاهي و گفت وگوي دروني مي آميزد. اوليس اثبات شورانگيز حيات است به گونه غم انگيز و خنده آور که از انواع فنون ادبي ازجمله تقليد آثار ادب گذشته، و نيز خيال، برش هاي زندگي، لطيفه و جز اينها حاصل آمده است. جويس در اين رمان داستاني واحد را به شيوه هاي گوناگون باز مي گويد و، نوميد از يافتن شيوه دلخواه، سرانجام شيوه دلخواه را مي يابد.

جيمز جويس با شخصيت هاي برجسته ادبي، همچون پاوند، فورد، اليوت و بسياري ديگر آشنايي داشت. او دوست صميمي مردم «عادي» نيز بود؛ اما تنها يک تن بود که او را به خوبي مي شناخت و اين يک تن کسي جز همسرش نبود که با ادبيات ميانه اي نداشت و مشتاق بود بداند او چرا «کتاب هاي معمولي» نمي نويسد.

جويس، به خلاف شکسپير، خالق زندگي ها و صحنه هاي ديگر نبود، او زندگي خود و محيط اجتماعي زادگاهش، ايرلند، را به کار مي گرفت و ناگزير در تک تک روزهاي زندگي تبعيدي خود با حضور خيالي خويش، در آن، به گام زدن مي پرداخت.

هرچند به يقين روزي خواهد رسيد که ابداع ها و مهارت هاي جيمز جويس در زمينه داستان، ديگر تحسين کسي را برنينگيزد اما بذله گويي ها و انسان دوستي ساده آثارش همواره گيرايي خود را حفظ خواهند کرد.