مردها لياقت خواستگارى شدن را ندارند!

<sub>شما رو به خدا ناراحت نشيد. جريان زير رو بخونيد و مطمئن باشيد به من حق مى‏دين. اول بگم من شهرستانى‏ام و رسمى بلد نيستم حرف بزنم. دوم جريان داستان يا همان خاطره، يك حقيقت تلخ است از شكست دو دختر. من كه رهايم كردند و فاطمه كه فدايش كردند؛ فداى خودخواهى‏شان. از فاطمه خواهش كردم اجازه بده جريانش رو بنويسم؛ اما براى اون همه چيز تموم شده، حتى زندگى.
براى چندمين بار التماسش كردم؛ اشك ريختم و ازش خواستم درست فكر كند. اون هفته كار ما شده بود بحث و صحبت؛ گفتم: «فاطمه به خدا اشتباه مى‏كنى؛ همه چيز رو به خدا محول كن. اگر خيرت باشه، خودش كار سازه»؛ اما فاطمه صورتش رو برگردوند و گفت: «نه، تو اشتباه مى‏كنى؛ چون از مردا بدت مياد. چون ازشون كينه دارى. چون عباس بعد از دو سال تو رو ول كرد و رفت...».
دلم شكست؛ دوباره اشك ريختم و گفتم: «آره به خاطر همين هم ازت مى‏خوام مغرور باشى و غرورت را نشكنى». فاطمه راست مى‏گفت؛ از مردا بدم مى‏ياد؛ البته اوايل بيشتر لج و لج‏بازى بود؛ اما بعد از جرياناتى، واقعاً ازشون متنفر شدم. به خاطر همون لجبازى هم بود كه هميشه تو كلاس وكيل دعاوى خانم‏ها بودم و تا حد امكان حرص آقايون رو در مى‏آوردم؛ اما نمى‏دونم چى شد كه وقتى عباس، بهترين همكلاسم، خواستگارى كرد، بالاخره نرم شدم؛ البته نه همون اول كه بعد از 10 ماه؛ حتى وقتى جواب مثبت مى‏دادم، بهش گفتم كه عاشقش نيستم؛ فقط چون واجد شرايط و معيارهايم بوده قبول كردم. اون روز شادى رو در وجودش ديدم و عشق رو خوندم؛ اما نمى‏دونم چرا يك مرتبه ورق خوشبختى من برگشت و اون همه يكرنگى و گذشت بين ما تموم شد. وقتى اول ترم جديد از بچه‏ها شنيدم كه عباس ازدواج كرده، فكر كردم منظورشون به منه و گفتم نه، منتظر فارغ التحصيلى هستم؛ بعد فكر كردم و مطمئن شدم كه شوخى مى‏كنن؛ اما كاش شوخى بود. آخه چيزى بين ما پيش نيومده بود كه اون منو ول كنه. اطمينان من بيخود بود. عباس واقعاً ازدواج كرده بود؛ اونهم با همون دختر دايى‏اش كه به قول خودش نه نماز مى‏خونه، نه درس خونده، باباش هم فلانه و مامانش... و امروز او شده بود جانشين من. اصلاً من ديگر جايى نداشتم. نمى‏دانم طى دو سه ماه تابستان، اونهم در حالى كه با هم تلفنى ارتباط داشتيم، چگونه دور همه چيز را خط كشيد. تصميم گرفتم انصراف بدم. شايد هم اگر پادرميانى دو همكلاس دلسوزم نبود، حتماً انصراف داده بودم. از ديدنش حالم به هم مى‏خورد. مگه مى‏شد دو ترم تحمل كرد؛ اونم تو يه كلاس. واحدهاى زيادى نداشتم؛ اما بايد دو ترم را مى‏موندم. احساس مى‏كردم همه به من يه جور ديگه نگاه مى‏كنن. آخه تا آخر همين ترم قبل، ما رو با هم مى‏ديدن؛ ولى حالا به قول خودش، از ترس نفرين و گريه مادرش كه گفته راه خيلى دوره و... بايد همه چيز رو تموم كند و تنها كسى كه ديده نشد، من بودم. يكى از بچه‏ها جريان رو پرسيده بود و به من رسوند. داد زدم: آخه مگه اون مادر خودش پا پيش نذاشت. مگه از اول اين راه دور رو نديد؛ پس چرا؟ اون روز بود كه فهميدم كه چقدر وابسته‏اش بودم و خودم نمى‏دانستم. انگارى يه نيمه از وجودم ديگه نبود. افسردگى جاى اون شيطنت‏ها رو گرفت و مطب دكتر جاى پارك و سينما را و از همون موقع با خودم عهد كردم كه به جاى عشق عباس، نفرت و كينه رو درش جا بدم.
به اجبار با خودم كنار اومدم؛ نه به خدا خودمو گول مى‏زدم. دو سال كم نبود. هنوز كلمه كلمه حرفاش يادمه؛ اما هيچ كدوم بوى نيرنگ و دروغ نمى‏داد. به خدا! من دروغو خوب مى‏شناسم؛ اما حرفاى عباس بوى دروغ نمى‏داد. به هر حال من شكستم و نبايد كس ديگرى مى‏شكست. فاطمه عاشق پسرى شده بود كه نه ظاهر زيبايى داشت و نه ثروتى؛ ادب و كمالش بد نبود؛ اما به فاطمه نمى‏رسيد. اصلاً فاطمه هوس‏باز نبود و فقط به دنبال ردپايى از خدا بود. اين بار هم فكر مى‏كرد اين ردپا در وجود اين پسر است. با صداى قشنگى قرآن رو تلاوت مى‏كرد؛ اما واقعاً برتر از فاطمه نبود. من در بين بچه‏ها پاك‏تر از فاطمه نديده بودم. اون عاشقانه رضا رو دوست داشت؛ اما حاضر نبود حتى يه كلمه با اون حرف بزنه. اصلاً حاضر نبود به صورتش نگاه كنه. مى‏گفت: نگاه حروم، عشق حروم مى‏ياره. خب تا اينجا اشكالى نداشت؛ اما مسئله اين جا بود كه فاطمه مى‏خواست - شايد مثل برخى دختران زمان پيامبر اسلام صلى‏الله‏عليه‏وآله - با واسطه از رضا خواستگارى كند. واسطه هم استاد...بود؛ استادى مطمئن و صاحب دركى والا؛ اما من معتقد بودم مردا زود جريان وساطت و مسائل پشت پرده و نقش دختر و...رو درك مى‏كنن؛ چون خدا اقلاً همين يه استعدادو به اونا داده تا بفهمن جريان چيه و اون موقع است كه غرور دختر مى‏شكنه؛ غرورى كه يه بار شكسته بود و ديگر نبايد مى‏شكست.
باز التماسش كردم و گفتم: «تو راست مى‏گى؛ من كينه دارم؛ اما دليل هم دارم. اونا رو بهتر از تو مى‏شناسم. مردى كه دو سال التماست مى‏كنه و دم از عشق مى‏زنه، آخرش اين جورى رهات مى‏كنه و ميره؛ چه انتظارى از مردى دارى كه خودت برى خواستگارى‏اش...».
من فاطمه رو نتونستم قانع بكنم؛ چون از ديد او، من يه شكست خورده بودم و اون بايد خودش اين مسئله رو تجربه مى‏كرد. استاد...قرار شد يه هفته بعد جواب رو دريافت كند و به فاطمه برسونه.
***
امروزم فقط من مى‏دونم چرا فاطمه هنوز ازدواج نكرده، آخه ما دخترا احساسات، كورمون مى‏كنه و نمى‏ذاره بفهميم. ما تاب يه بار «نه» شنيدن رو نداريم. «نه» شنيدن، فاطمه رو در خودش فرو برد؛ اما چيزى كه باعث شكستن اون شد، ازدواج رضا با يكى از دوستان نزديك فاطمه بود؛ از يك استان بسيار دور و فاطمه يك وقتى از همسر رضا شنيد كه رضا با مزاح يا طعنه به خانمش گفته كه خواستگار هم داشته و براى كم كردن روى اون تصميم گرفته با دوست اون خواستگاره ازدواج كنه.
به خدا مردها لياقت خواستگارى شدن ندارند.

نامه‏تان را خوانديم و از درد دل‏ها و گلايه‏هايتان نسبت به بى‏وفايى مردان و عدم درك صحيحشان از عشق آگاه شديم؛ اما از آن جا كه آدميان هيچ كدام مثل هم نيستند و هر كدام به اقتضاى طبيعت، محيط و فرهنگ زندگى‏شان با هم متفاوتند. نمى‏توان حكم «مشت نمونه خروار است» را درباره آنها صادق دانست. اين همه زندگى‏هاى آكنده از عشق، صفا و صميمت كه در اطرافمان مى‏بينيم، شاهد خوبى براى اين ادعا مى‏باشند.
بنابراين، بهتر است تحليلى از آن چه براى شما و دوستانتان اتفاق افتاده، داشته باشيم تا ببينيم چرا جوانى كه به قول خودتان پر از شور و نشاط است، بايد اين طور خود را افسرده، ناراحت و شكست خورده ببيند. اگر بتوانيم عوامل اصلى اين گونه جريانات را كه در بين جوانان و خصوصا دانشجويان عزيز ما كم هم نيست، پيدا كنيم، كارى كرده‏ايم كه به قول شما جلوى شكسته شدن قلب چون آيينه جوانان ديگر را گرفته‏ايم؛ همانطور كه شما نيز در اين جريان سعى كرديد فقط خودتان اين غم را تحمل كنيد حاضر نشديد زندگى آن پسر و همسر جديدش را خراب كنيد.
ما فكر مى‏كنيم عوامل زيادى در ايجاد اين مسائل دخيل است كه در اين جا به بعضى از آنها اشاره مى‏كنيم:
1. عدم شناخت لازم از ازدواج و تشكيل زندگى؛ با رسيدن پسر و دختر به سن بلوغ، احساس ازدواج و برقرار كردن رابطه عاطفى با جنس مخالف، در آنها به وجود مى‏آيد. اين احساس طبيعى و غريزى، اگر به دلايل محيطى، چون همجوارى و اختلاط و ارتباط پسر و دختر همراه باشد (مانند دانشگاه‏ها كه معمولا كلاس‏ها و محيطهاى آموزش مختلط است) و تقويت شود، گاه چنان شديد و غير قابل تحمل مى‏شود كه هر يك از طرفين را وادار مى‏كند تا زمينه گفت‏وگو و رابطه دوستانه را برقرار كنند و اين احساس را بهانه ازدواج و تشكيل زندگى مشترك قرار دهند. يقينا اگر در برخورد با اين احساس، دورانديشى، تفكر، رعايت قوانين و شئونات اخلاقى به ميدان نيايد و با اين مسئله صرفا احساسى برخورد شود - يعنى قبل از اين كه به طور رسمى پيمان ازدواج بسته شود، پيمان قلبى شكل بگيرد و هر يك عاشق هم شوند، بدون آن كه تناسب و نيز توافق خانواده‏ها حاصل باشد - مشكلاتى از قبيل آن چه شما بيان كرديد، پيش مى‏آيد.
2. تفاوت طبيعى پسر و دختر در مسئله ازدواج و نوع رابطه با جنس مخالف و عدم اطلاع جوانان ما از اين موضوع؛ دختر به طور طبيعى احساسى‏تر و عاطفى‏تر است و تشنه محبت و عشق است. به همين جهت، اگر به او اظهار دوستى و عشق شود، زود تحت تأثير قرار مى‏گيرد و سعى مى‏كند با تمام وجود خود را تسليم عشق كند؛ ولى عواطف پسر اين طور نيست. او بيشتر به منافع خود فكر مى‏كند و مانند دختر، خود را فراموش نمى‏كند.
تفاوت ديگر بين آنها، اين است كه جهت و نوع عواطف دختر در برقرار كردن رابطه عاطفى، با پسر فرق مى‏كند و به قول شهيد مطهرى، «آفرينش، مرد را مظهر طلب و عشق و زن را مظهر محبوبيت و معشوقيت قرار داده است. احساسات مرد، نيازآميز و احساسات زن نازخيز است. احساسات مرد، طالبانه و احساسات زن مطلوبانه است».1 به همين دليل، مرد از التماس كردن به زن لذت مى‏برد و زن از اين كه مردى در عشق او بسوزد و شيفته او باشد، لذت مى‏برد و حتى در عشق‏هايى مثل ليلى و مجنون هم گفته شده كه مجنون بيشتر به عشق ليلى فكر مى‏كرد؛ نه به خود او و به همين خاطر، وقتى به او رسيد، احساسش فروكش كرد و با خود گفت: اى كاش به ليلى نرسيده بودم!
3. تسليم شكست‏ها و ناملايمات شدن؛ اولاً انسان از وقتى قدم به دنيا مى‏گذارد، دائما در حال تجربه است. شكست‏ها و سختى هاست كه او را مى‏سازد و به او درس مى‏دهد. اگر بنا باشد با چند بار زمين خوردن، كودك تسليم شود و ديگر سعى نكند راه رفتن را تمرين كند، هميشه بايد زمين‏گير باشد. ثانيا در زندگى مسائل زيادى وجود دارد كه همه آنها در يك درجه از اهميت نيستند. انسان انديشمند كسى است كه به هر چيزى به اندازه خودش بها بدهد. بنابراين، اگر بخواهيم به خاطر هر شكستى اميدمان را از زندگى و از رسيدن به هدف اصلى زندگى - كه همانا رسيدن به قله كمال و خودسازى و شكوفا كردن استعدادهاى انسانى و در يك كلمه بندگى خداست - از دست بدهيم و در گوشه‏اى نشسته، زانوى غم بغل كنيم، دچار خسارت و ضرر بزرگى شده‏ايم. اگر اين مطلب را بپذيريم كه زندگى دنيا محدود است و يك روز تولد و روز ديگر مرگ است و حداكثر 50 يا 60 سال عمر مفيد و دست آخر بايد سفر كرد و تن خاكى را به خاك سپرد و جان الهى را به آسمان برد، برايمان اين گونه مسائل، كوچك و حقير جلوه مى‏كند و آن وقت است كه ديگر چيزى ما را ناراحت نمى‏كند؛ مگر آن چيزى كه در رسيدن ما به آن هدف اصلى، يعنى كمال معنوى، مانع ايجاد كند.
حال با توجه به اين سه نكته مهم، نتايج زير را مى‏توان به دست آورد:
1. در انتخاب همسر و تصميم براى ازدواج، نبايد تسليم احساسات شد؛ بلكه بايد با تفكر و دورانديشى از يك طرف و با مشورت و همفكرى خانواده‏ها از طرف ديگر، اقدام كرد، كه متأسفانه شما و دوستتان اين كار را نكرديد.
2. در تشكيل زندگى و ازدواج، هر اظهار عشقى، حتى اگر هم واقعى و از ته قلب باشد، به معناى حرف آخر نيست و بلكه اظهار عشق، حرف اول است و حرف‏ها و مسائل ديگرى هم وجود دارد كه بايد آنها هم بيان و حل شوند. بنابراين، اگر هم بپذيريم كه آن فرد (يعنى آقاى عباس)، اهل دروغ و نيرنگ نبوده، باز هم شما نبايد اعتماد مى‏كرديد؛ چون اين، حرف آخر او نبود.</sub>

<sub>3. به علت تفاوتى كه پسر و دختر به طور طبيعى دارند، بهتر آن است كه خواستگارى و درخواست ازدواج، از طرف مرد باشد. اگر عكس اين مسئله اتفاق بيفتد، حيثيت و ارزش دختر از بين مى‏رود؛ گاهى اوقات هم دچار شك و ترديد مى‏شود و چه بسا موجب تنفر و دورى از از آن دختر مى‏شود؛ دقيقاً همان چيزى كه درباره دوست شما اتفاق افتاد.
جريانى كه از صدر اسلام نقل شده است، بايد بر ويژگى‏هاى فردى آن نيز توجه شود؛ مثلاً در يك مورد زنى كه از تنهايى مى‏ترسيد به رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏وآله، گفت: اگر همسر مناسبى مى‏شناسيد، به خواستگارى من بفرستد؛ زيرا شب‏ها در خانه احساس امنيت نمى‏كنم. در موارد استثنايى هم اگر دخترى بخواهد نظر پسرى را - كه براى خود بسيار مناسب مى‏بيند - جلب كند، بايد خيلى احتياط كند و به وسيله واسطه‏هايى مطمئن و فهميده، كارى كند كه آن پسر خود متمايل به دختر شود؛ نه اين كه حالت التماسى وگدايى پيدا كند؛ زيرا با اين كار، ارزش خود را از دست مى‏دهد؛ البته شايد دوست شما سعى كرده كه اين كار را انجام دهد، ولى ظاهراً واسطه (استاد) كار را خراب كرده است.
4. عشق و علاقه شديد به طور طبيعى مانع از آن مى‏شود كه انسان حقايق و واقعيت‏ها را ببيند و بتواند تصميم صحيحى براى زندگى خود بگيرد. در انتخاب همسر، اگر طرفين بخواهند احساساتى شوند، نمى‏توانند انتخاب درستى داشته باشند، و چه بسا به كسى دل مى‏بندند كه با او تفاهم و تناسبى ندارند و به قول خودتان، احساسات، دختران را كور مى‏كند؛ البته پسران هم همين گونه هستند.بنابراين، عشق بايد پس از انتخاب همسر باشد و قبل از آن، مانع انتخاب صحيح مى‏شود.
5. اگر انسان پس از هر شكست، نااميد شود، فقط خودش ضرر كرده است و علاوه بر اين، بدخواهان و دشمنانش را هم خوشحال كرده است. بنابراين، هم شما و هم دوستتان اگر بخواهيد دائما با ناراحتى و نفرت زندگى كنيد، هيچ سودى برايتان ندارد؛ بلكه فقط ضرر كرده‏ايد. اشتباه شما در ابتدا اين بود كه تسليم احساسات شديد؛ متأسفانه هم‏اكنون هم در اين اشتباه مانده‏ايد و هنوز هم احساساتتان بر شما حكومت مى‏كند و فقط شكل آن عوض شده است. يك روز تسليم عشق شديد و امروز تسليم نفرت.
6. خاصيت دنيا اين است كه هميشه به كام انسان نيست و انسان هميشه نمى‏تواند به هدف‏هايش برسد؛ ولى خوشبختانه تمام راه‏ها بسته نمى‏شود.
خدا گر ببندد زحكمت درى‏
زرحمت گشايد در ديگرى
انسان بايد در مسير زندگى، مانند آب باشد كه اگر در راه او مانعى ايجاد شد، سعى كند راه ديگرى پيدا كند و به حركت خود ادامه دهد. ما بايد در زندگى ياد بگيريم كه هم آمادگى شنيدن «نه» را داشته باشيم - يعنى خود را به اين موضوع عادت دهيم كه هر چيزى به دل‏خواه ما نيست، پس دل نبنديم - و هم آمادگى گفتن «نه» را داشته باشيم و زود تسليم خواسته‏هاى نفسانى خود با ديگران نشويم.
7. شخصيت انسان، چنان پيچيده است كه هرگز نمى‏توان از ظاهر افراد به عمق آن رسيد بنابراين، در انتخاب همسر، بايد كمال دقت را كرد و علاوه بر در نظر گرفتن ملاك‏هايى چون ايمان، اخلاق، معرفت و...، درباره وجود آنها در افراد نيز تحقيق و بررسى دقيق كرد. اين كه پسرى صوت قرآن خوبى دارد، دليل بر وجود ايمان و اخلاق انسانى او نيست؛ همان‏گونه كه اگر دخترى با حجاب و متين باشد، دليل بر ايده‏آل بودن او نيست. چه بسا افرادى بخواهند خود را مذهبى و مومن نشان دهند يا اينكه رفتارهاى مذهبى آنها از روى احساسات سطحى صورت بگيرد و نه با معرفت درونى.
بنابراين، اگر آدمى بدون دورانديشى و تفكر و به صرف احساسات، براى خود تصميم اشتباهى بگيرد و دچار ناراحتى و شكست شود، بايد بداند كه خود مقصر است؛ نه ديگران و بايد سعى كند ريشه مشكل را شناسايى كند و با از بين بردن آن. در صدد اصلاح و جبران اشتباهاتش برآيد.</sub>

بابا امان از گیر بازار.امان از نگاه های کنجکاو. امان از ترس و تهدید. امان از ززی گولو. امان از روزه بی روزن.

از در دانشگاه که تو میای(-: کودوم در رو می فرمایین؟)منظورم سر جاده اس که در دو سمت اش "مسجده" ..همه چیز عوض می شه.

یه هویی دانشگاه رنگ و بویی عجیب می گیره.همه می خوان دزدکی دانشجو باشن و ادای آدم مثبت ها رو در بیارن.80% پسرا کفه یه هم صحبتی بی دغدغه با هم کلاسی (از جنس مخالف )شون توی دلشونه.البته تمام تمنا ها به پسرا ختم نمی شه.یکی از دخترای وبلاگ میگفت:

(قابل توجه پسرای دانشگاهها که از عالم الکی جذابه دخترا بی خبرن..البته اگه کسی این روزا بی خبر مونده باشه!؟)آره می گفتم..

خانم ث می گفت:شبا تویه خوابگاه بحث در مورد این پسر و اون پسره.

این یکی میگه: اون پسره هست که موهاش مشکیه.موج داره.می کشه عقب موهاشو.206 نقره ای داره....

این یکی میگه: همونی که اون روز طبقه 2 دیدیم؟که با اون پسر بوره دوسته؟عمرانیه؟دوسته دوسته ساناز؟

-: آره آره ...همون...

: خب ..خب..

-: تویه راه پله ها به هم رسیدیم..یه نگاهی کرد..(لبخند تا بنا گوش).خودشو دوستش بودن..بعد اومد دنبالم تا دم کلاس 308.

:خب..

-:هیچی..هی اومد و رفت ..هی نیگا می کرد..منم با اخم بش گفتم بره.

:چرا...؟ خله...

(به این نکته توجه کنید..آقایونه از دنیا بی خبر)-: آخه حامد هم وایساده بود..قربونش برم..با اون موهای وحشی واخمش..ولی فردا هم می بینمشون..من 307 کلاس دارم اونا 310.. توهم میای.؟

: آره.

و فردا بعد از ساعت ها رسیدگی به خویشتن(از لباس و کفش عاریتی گرفته تا لنزه هم اتاقیه سولمازاینا..من خوبم؟؟ وتو خوبی؟؟؟)

حالا حساب کنین یه شب تا صبح اسمه چند تا پسر آورده میشه.بعد ضربدر تعداد دانشجویان دختر دانشگاه کنین منهای تک و توک دخترای نادر و کمیاب کنین تا متوجه بشین بازاره بحث در مورد آقایون تویه خوابگاه ها چقدر داغ وپر حاشیه اس.

بازاره شایعات هم خیلی داغه که باشه واسه بعد...